آفت سیاست در ورزش

گویا سیاست‌های ورزشی به وسیله مسئولان طراز اول ورزشی گرفته نمی‌شود. سر و کله ی سیاست گریبان ورزش را هم گرفته ورها نمی کند. عدم ورود زنان برای تماشای بازیهای فوتبال سیاست رسمی کشور است اما آنرا نمی توانیم برای فدراسیون بین المللی فوتبال اعلام کنیم. عدم مسابقه با ورزشکاران اسرائیلی سیاست رسمی کشور است ولی آنرا به صورت رسمی نمی توانیم به فدراسیونهای جهانی اعلام کنیم.

ورزشکاران خود را از گرفتن مدالهای جهانی که برای گرفتن آن مدال سالها زحمت کشیده و مرارت دیده اند محروم می کنیم تا با ورزشکاران اسرائیلی روبرو نشود. به جای اینکه آن تصمیم را با شجاعت اعلام کنیم به روشهای نامناسب متوسل می شویم. زنان و دختران ما می توانند فوتبال و والیبال بازی بکنند اما نمی توانند آنرا از استادیومهای ورزشی به صورت مستقیم تماشا نمایند!!!. حتی این کار سبب خودسوزی و مرگ یک دختر تماشاگر فوتبال می شود. اسم این سیاست یک بام و دو هوا را چه باید گذاشت؟!!!

یک کشوراسلامی باید بیش از دیگر کشورها به تعهدات بین المللی خود پایبند باشد اما متاسفانه این گونه نیست. عدم تبعیض جنسیتی، عدم تبعیض قومیتی، عدم دخالت سیاست در ورزش و ممنوعیت سایر تبعیض های مشابه سیاستهای رسمی فدراسیونهای ورزشی جهانی است که ایران هم آنرا امضاء کرده است. اگر ایران آنرا به بهانه های مختلف رعایت نکند باعث دخالت نهادهای بین المللی در امور داخلی ورزش ما خواهد شد که زیبنده ی کشور ما نیست. اگر این تعهدات با آرمانهای نظام و انقلاب مطابقت ندارد ایران بهتر است خودش را از آن کنار بکشد و در ضمن جواب جوانان خودش را هم بدهد.

کشور تا کی باید تاوان سیاستهای غلط تصمیم گیران غیر ورزشی را در امور ورزش تحمل کند؟ پناهنده شدن قهرمانان ورزشی کشور به کشورهای خارجی بس نیست؟ قبلاً فرار مغزها را داشتیم که سرمایه های علمی کشور بر باد می رفت و نصیب کشورهای خارجی می شد. حالا این آفت به ورزش هم سرایت کرده است. این سیاستهای غلط که با اهداف غیر ورزشی دنبال می شود در نهایت شکست خواهد خورد. چون این تصمیمات اشتباه در ورزش خواست مردم نیست و پشتوانه ی مردمی ندارد. همچنانکه قبلاً سیاستهای اشتباه در خصوص ویدیو و ماهواره شکست خورد و راه به جایی نبرد این سیاست هم راه به جایی نخواهد برد و زنان به مطالبات خود خواهند رسید.

✍️ امان محمد خوجملی