تورکمن نیوز:  پیرامون اعتراضات اخیرتهی دستان

ایران از لحاظ سیاسی و اجتماعی کشور حادثه خیزی است. هرازگاهی بعد از وقوع بحرانی همه متعجب و انگشت به دهان می‌مانند. گویا غافلگیری دارد به یک امر دائمی تبدیل می‌شود.

گرچه در ذهن و ضمیرناخودآگاه نخبه گان و روشنفکران ایران چنین احتمالی به دلیل تصلب ساختار سیاسی همواره وجود دارد. غافلگیری ناشی از عدم شناخت جامعه است. یا در صورت شناخت اراده ای برای جلو گیری از آن وجود ندارد. جامعه شناسی و شناخت جامعه قبل از وقوع حادثه و چاره اندیشی برای عدم وقوع آن متعلق به ساختارهای سیاسی پیشرفته است که پیشگیری را بهتر از درمان می دانند.

توسعه‌ی سیاسی یعنی بحرانها را قبل از وقوع آن شناسایی و چاره اندیشی کردن تا از تخریب ساختارها جلوگیری شود. ایران از این لحاظ بسیارعقب افتاده است. ساختار سیاسی اجازه نداده است نهادهای مکمل آن مانند احزاب مستقل و مطبوعات ورسانه های آزاد ونهادهای مدنی و سایر نهادهای یاری رسان بوجود بیایند. اگر هم باشند تحت کنترل نهادهای امنیتی چندان کارآیی ندارند.

یکم: از زمان وقوع انقلاب حدود ۴۱ سال می گذرد ولی برای مردم رفاه آسایش مناسبی ایجاد نشده است. به همین خاطر مردم دست به اعتراض می زنند و فاصله اعتراض ها دوره به دوره کوتاهتر شده است. فاصله اعتراض سال ۷۸ تا ۸۸ ده سال ( اعتراض دانشجویان و روشنفکران). ۸۸ تا ۹۶ هشت سال(اعتراض طبقه ی متوسط) و ۹۶ تا ۹۸ دو سال(اعتراض تهی دستان). چهار بحران در عرض بیست سال. این نشان دهنده ی آن است که مردم روز بروز تحمل و صبر خودشان را از دست می دهند. مشکلات جوانان، بیکاران، فقیران حاشیه نشین شهرهای بزرگ را نمی توان با برجسب زنی به این و آن نادیده گرفت. اینکه بگوییم سلطنت طلبان و منافقین آنها را سازماندهی کرده اند فریبی بیش نیست. آنها در داخل طرفداری ندارند که سازماندهی بکنند. اگر هم طرفدار داشته باشند طرفداری از آنها به خاطر نارضایتی از ماست. اگر رضایت مردم جلب شود دیگر آنها کاره ای نیستند. اگر آنها این همه آدم را سازماندهی کرده باشند پس نهادهای امنیتی و اطلاعاتی کجا بودند و چه کار می کردند؟ کار آنها فقط سوار شدن بر موج نارضایتیهاست نه چیز دیگر. چرا باید دانسته یا ندانسته توان نداشته ی دشمن ناتوان را اینقدر بزرگ کرد.

دوم: آقای روحانی گفتند: اعتراض و انتقاد و صحبت حق مردم است ولی اغتشاش و خرابکاری نه. البته آقای روحانی نگفتند اعتراضات قانونی و مسالمت آمیز باید چگونه ابراز شود؟ مگر اعتراضات کارگران هفت تپه مسالمت آمیز نبود؟ اعتراضات معلمان مسالمت آمیز نبود؟ ما با آنها چگونه بر خورد کردیم؟ آیا یک حزب قانونی شناخته شده می تواند یک تظاهرات، یا تجمع یا متینگ قانونی برگزار کند؟ آیا به آنها مجوز داده می شود؟ بعد از انقلاب به چند تجمع و نظاهرات قانونی مجوز داده شده است؟ آیا به تعداد انگشتان یکدست می رسد؟ مگر انقلاب متعلق به مستضعفان و پابرهنگان نبود؟ مگر قرار نبود این انقلاب به دیگر نفاط جهان صادرشود؟ حالا در داخل با اعتراض گسترده ی مستضعفان روبرو شده است؟ در اعتراضات دی ماه سال ۹۶ تعداد کشته ها ۲۴ نفربود. و چند صد نفر مجروح و چند هزار نفر نیزبازداشت و زندانی شدند و اینترنت هم قطع نبود. ولی امسال مسئولان هنوز نتوانسته اند تعداد کشته شدگان و مجروحان و بازداشت شدگان را بصورت رسمی اعلام نمایند واینترنت را هم چند روز قطع کردند.

سوم: گرانی بنزین بهانه ای برای اعتراضات بود. مردم ناراضی هستند ونارضایتی خود را در چندین انتخابات بیان کردند مانند انتخابات ریاست جمهوری سالهای ۷۶ و ۸۰ و۸۸ و۹۲ و ۹۶ ولی رای آنها ما به ازای مناسبی پیدا نکرد و خواست آنها با انتخاب نمایندگان خود به ریاست جمهوری محقق نشد. مردم احساس می کنند دیگر صندوق رای کارآیی ندارد.

چهارم: مجلس بی اختیار شده است. مجلس دیگر در راس امور نیست. به مجلسی که با نظارت استصوابی انتخاب شده است بی اعتنایی می شود. همه شاهد هستیم در بحث برجام یا توافق هسته ای و بحث قیمت بنزین چگونه مجلس کنار گذاشته شد. اگر مجلس در مهمترین چیزها حق دخالت و تصمیم گیری نداشته باشد به چه درد می خورد. به نظر می رسد دایره تصمیم گیریها سال به سال تنگتر و محدودتر شده و از دست نهادهای انتخابی دارد خارج می شود.

 

نوشته: امان محمد خوجملی

هدف " ترکمن نیوز " گسترش اطلاع رسانی است. لذا انتشار این مطلب به معنای تائید محتوای آن نیست
انتشار دهنده : shirzad
تاریخ و زمان خبر

۱۲:۲۱

۱۱ آذر ۱۳۹۸

چاپ
تلگرام
اینستاگرام
گوگل پلاس
فیسبوک
توئیتر
فونت بزرگ
فونت کوچک