بشریت از نگاه اسلام؛ پنداشت ها و واقعیت هایادداشت – ترکمن نیوز- تردیدی نیست که جنس بشری در وصف عمومی اش دارای احترام ارزش است و در این امر، استثنایی به سبب رنگ، جنس ودین وجود ندارد.

به گزارش پایگاه خبری و تحلیلی ترکمن های ایران، خداوند می فرماید«ولقد کرمنا بنی آدم وحملناهم فی البر والبحر ورزقناهم من الطیبات وفضلناهم علی کثیر ممن خلقنا تفضیلا» [۱]. ترجمه: « وبه راستی ما فرزندان آدم را گرامی داشتیم، وآن ها را در خشکی ودریا حمل کردیم، واز انواع پاکیزه به آن ها روزی دادیم، وآن ها را بر بسیاری از موجوداتی که آفریده ایم؛ چنانکه باید برتری بخشیدیم».

بنابراین، این تکریم، عام است وشامل آحاد جامعه بشری گشته و سایه اش را بر مسلمانان وغیر مسلمانان گسترانیده است. همگی در دریا وخشکی زندگی می کنند وهمگی از روزیهای پاکیزه برخوردارند وهمگی نسبت به بسیاری از آفریدگان الهی، مورد اکرام ونوازش بیشتری قرار گرفته اند.

این رویکرد، همه بشریت را شامل گشته و در تمام بندهای شریعت اسلامی این تکریم به تک تک افراد بشری اعطا گردیده است و بالطبع این رویکرد جامع، در هر قول وفعل پیامبراکرم (ص) منعکس شده وشیوه ای پیشرفته ومنحصر به فرد از مفهوم تعامل رحیمانه، پیامبر (ص) با مخالفان ومنکران را تفسیر می کند.

آن حضرت صلی الله علیه وسلم، با جنس بشر، کریمانه ومحترمانه تعامل می کرد، از این جهت، اهانت، ستم، تجاوز به حقوق آنان، یا کاستن از شان آن ها روا نیست واین امر، به صورت روشن و واضح در ایات قرآن کریم اظهار شده ودر سراسر حیات رسول الله متبلور گشته است.

خداوند عزوجل می فرماید: « ولاتقتلوا النفس التی حرم الله الا بالحق » . ترجمه: « هیچ انسانی را که خداوند(کشتنش) را حرام کرده است، جز به حق؛ نکشید». این رویکردی عمومی است وافراد مسلمان وغیر مسلمان را در بر می گیرد؛ زیرا عدالت در شریعت اسلام؛ مطلق وتجزیه ناپذیر است.

بنابراین، شریعت ظلم را با تمام انواع واشکالش مردود می شمارد وآیات بی شماری با وضوح از آن نهی کرده اند واین امر، تا روز قیامت مردود شمرده شده است.

چنان که خداوند در توصیف حسابرسی در روز رستاخیز می فرماید: « وتضع الموازین القسط لیوم القیامه فلا تظلم نفس شیئا » . ترجمه: «و در روز قیامت ترازوهای عدل را می نهیم، پس به هیچ کس، هیچ ستمی نمی شود».

این امر نیز مطلق است. بنابراین، تا روز قیامت هرگز به هیچ احدی ستم نمی شود، اعم از این که فرد مومن باشد یا کافر، بر شریعت اسلام باشد، یا بر آیین مسیحی یا یهودی یا بر ایینی دیگر از آیینهای جهان. این دیدگاه واقعی اسلام برای سایر جهانیان است وقطعا رویکردی محترمانه ودارای تکریم وتقدیر است.

امام مسلم از ابن ابی لیلی روایت می کند که قیس بن سعد وسهل بن حنیف(رض) در قادسیه بودند که از کنار آنان جنازه ای رد شد وآنان به خاطر احترام به آن از جایشان برخاستند. مردم گفتند: این مجوسی است.

آن دو بزرگوار گفتند: از کنار رسول خدا جنازه ای رد کردند وآن حضرت برخاست ومردم گفتند: این یهودی است. فرمود: «مگر انسان نیست» . آری چه صحنه زیبا وشگفت آوری است. این است دیدگاه اسلام نسبت به نفس بشر. آن حضرت در این صحنه تقدیر، احترام وتکریم نسبت به همه انسان ها را در جان مسلمانان کاشت؛ زیرا خود این کار را انجام داد وبه آن امر نمود حتی پس از آن که فهمید جنازه یهودی است.

اگر اندکی بر وضعیت یهودیانی که در عصر پیامبر اکرم(ص) زندگی می کردند نظری بیندازیم، درمی یابیم که آیات را مشاهده کرده وبه دلایل روشن وبراهین درخشانش فراخوانده شدند، اما ایمان نیاورده وبلکه انواع دشمنی های مادی ومعنوی را با اسالیب گوناگون علیه رسول الله(ص) طراحی کردند.

اما با وجود این عنادها وسرکشی ها، باز هم رسول خدا۰ص) در برابر جنازه یکی از آنان به پا می خیزد؛ در عین حال که وی فرد مشهوری از یهود نیست تا گفته نشود که وی باری نسبت به مسلمانان کار نیکی انجام داده است که صحابه وی را با صفتش مشخص کردند نه با نامش، وباز رسول خدا(ص) دلیل ایستادنش را انسان بودن وی اظهار داشت نه این که وی از فضیلتی معنوی برخوردار است، وفرمود: «مگر او انسان نیست؟». حقا که این به معنای احترام گذاشتن واقعی نسبت به جنس بشر است.

این موضع در اذهان صحابه ومسلمانان پس از آن ها ریشه دوانید که اسلام همه اجناس وطوائف بشر را احترام گذاشته ومورد تقدیرو تکریم قرار می دهد. واین چیزی بود که باعث گردید قیس بن سعد وسهل بن حنیف در برابر جنازه آن فرد مجوسی وآتش پرست بایستند. چرا که این مجوسی اصلا اهل کتاب نبود وعقیده اش کاملا با اسلام مخالف بودند؛ لذا به آن احترام گذاشته وبه احترامش بپا خاستند. این است دیدگاه ما برای غیر مسلمانان واین است پیشینه ای که مسلمانان در تعامل با غیر مسلمانان وضع نمودند.

رسول خدا(ص) آرزو داشت تا سرسخت ترین دشمنان اسلام که شرارت ومکر بزرگی داشتند، به اسلام بگروند. چنان که برای دو نفر از سرسخت ترین دشمنانش، یعنی ابوجهل وعمر بن خطاب قبل از این که عمر اسلام بیاورد، دعا می کند و می گوید: «خدایا اسلام را به محبوبترین یکی از این دو نفر، به ابوجهل یا عمر بن خطاب تقویت کن» ومحبوبترین آن دو در نزد الله، عمر بن خطاب بود.

آری، پیامبر بزرگوار به شدت علاقمند بود تا دعوتش را به همه غیر مسلمانان برساند؛ لذا آن را به مشرکان، یهودیان، مسیحیها ومجوسیها عرضه می کرد ونهایت تلاشش را به خرج می داد تا به نحو احسن آنان را قانع سازد وهرگاه گروهی اسلام را رد می کرد وآن را نمی پذیرفت، سخت ناراحت وغمگین می شد وکارش به جایی رسید که خداوند او را از اندوه وناراحتی نهی فرمود.

خداوند متعال خطاب به آن حضرت (ص) فرمود: « لعلک باغع نفسک الا یکونوا مومنین ». ترجمه: « گویی می خواهی از(شدت غم واندوه) این که آن ها ایمان نمی آورند؛ خود را هلاک کنی». اما با وجود این حزن شدیدی که داشت، کسی را برای پذیرفتن اسلام مورد فشار وتهدید قرار نداد. بلکه ایه کریمه « لا اکراه فی الدین »  «هیچ اجباری در پذیرفتن دین اسلام نیست » را نصب العین ومنهج زندگی خویش ساخته بود.

از این رو، توازن زیبا ومعجزه آسایی در زندگی اش شکل گرفته بود؛ زیرا هرکس را که به سوی حقیقتی که با خود داشت با قوت تمام دعوت می داد، اما هرگز کسی را با اکراه واجبار به این مهم، تحت فشار قرار نداد. این رویکرد متعالی در رحمت والفت وعدالت، اخلاق زیبایی را که رسول خدا(ص) بر آن بود، برای ما واضح می گرداند. آن حضرت در تمام حیات مبارک، قدم به قدم پیرو شریعت بود ودر واقع، قرآن زنده ای بود که بر روی زمین راه می رفت.

چیزی که توجه انسان را به خود جلب می نماید، اموری است که رسول الله(ص) آن را در زمانی انجام می داد که اخلاق نیکو، نادر وکم یاب بود وفطرت های پاک، حکم کیمیا را داشتند.

 

گرد آوری : گروه خبری ترکمن نیوز

https://turkmensnews.com

منبع : asasnews

پی نوشت ها:

۱-الاسراء، آیه ۷۰٫

۲-الانعام، آیه ۱۵۱٫

۳-الانبیاء، آیه ۴۷٫

۴-مسلم، ص۹۶۱٫

۵-ترمذی (۳۶۸۱)

۶-الشعراء، آیه ۳٫

۷-البقره، آیه ۲۵۶٫

۸-پیام آور رحمت، دکتر راغب الحنفی السرجانی، ص۲۲۵٫

لینک عضویت کانال تلگرام

https://t.me/ITNAnews

هدف " ترکمن نیوز " گسترش اطلاع رسانی است. لذا انتشار این مطلب به معنای تائید محتوای آن نیست
انتشار دهنده : Besya
تاریخ و زمان خبر

۱۷:۴۴

۰۲ تیر ۱۳۹۷

چاپ
تلگرام
اینستاگرام
گوگل پلاس
فیسبوک
توئیتر
فونت بزرگ
فونت کوچک