سلسله یادداشت های انتخاباتی (شماره 20)

اجماع و سهم خواهی، بازی دو سر باختتورکمن نیوز:  انتخابات مجلس شورای اسلامی پس از اعلام نظر شورای نگهبان و تائید صلاحیت افراد حاضر در عرصه انتخابات، به تعبیری وارد مرحله نیمه نهایی شده است و خیلی از فعالان سیاسی و اجتماعی و شهروندان گنبدکاووس از خود می پرسند که پیروز انتخابات کیست؟ و پاس گل انتخابات را چه کسی و چه جریانی می دهد؟

برای پیش بینی کاندیدای پیروز انتخابات و بررسی احتمالات، شرایط و چیدمان نیروهای سیاسی و اجتماعی ترکمن و غیر ترکمن ها بایستی بررسی شود. (جهت بیان بهتر موضوع، از لفظ ترکمن و غیر ترکمن استفاده کردم ولی همه شهروندان گنبدی و با هویت ایرانی هستیم و با دردها و خواسته های مشترک)

الف) چیدمان نیروهای سیاسی و اجتماعی ترکمن ها

جهت آشنایی با شرایط و اوضاع و احوال نیروهای ترکمن و اینکه چه توانی دارند ؟ چه ضعف هایی دارند؟ و چه خواسته هایی در سر دارند؟ سه موضوع بایستی واکاوی شود.

۱٫ تفکیک کاندیداهای سنتی و غیر سنتی ترکمن

از بین کاندیداهای یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی، به نظر می رسد کاندیداهای فعلی را می توان در دو گروه کاندیداهای سنتی و غیر سنتی تفکیک کرد. کاندیداهای سنتی شامل افرادی مثل آقایان طیار، غراوی، هاشمی و کاندیداهای غیر سنتی و تحول خواه افرادی مثل آقایان دکتر سارلی، دکتر شادمهر، طاهر سارلی، آق ارکاکلی، بردی پور و …

۲٫ موضع یاشولی ها

بدون اینکه به نحوه رویش گونه هایی از جریان یاشولی گری با عناوین یاشولی های سنتی ، یاشولی های آبگ، یاشولی های جوان و یاشولی های دهستان فجر بپردازم، به موضع یاشولی های سنتی اشاره می کنم که در جلسه دیروز ۲۴ بهمن ماه آقای شهرام غراوی را گزینه نهایی یاشولی های سنتی معرفی نمودند.

هر چند که یاشولی های سنتی به سمت کاندیداهای سنتی توجه خاص دارند و بی مهری آنها به کاندیداهای تحول خواه و غیر سنتی در این دوره و هم در دوره قبلی کاملا مشهود است.
ناگفته نماند که اعلام موضع و حمایت یاشولی های آبگ و جوان که احتمالا در روزهای آینده اتفاق خواهد افتاد، پیچیدگی جبهه ترکمن ها را آشکارتر می کند.

۳٫ موضع طوایف ترکمن

طوایف قوجق، داز و … از چه کسی و یا از چه کسانی حمایت می کنند؟ باتوجه به اینکه برخی از کاندیداهای ترکمن به طایفه قوجق تعلق دارند و ریش سفیدان قوم قوجق هر کدام ممکن است به سمت کاندیدای خاصی گرایش داشته باشند، وجود چنین فاکتورهایی پیش بینی نتایج انتخابات را سخت تر می کند.

پس از بررسی اجمالی، سوال مهمی مطرح می شود : نیروهای سیاسی و اجتماعی ترکمن برای کسب صندلی بهارستان و پیروزی در انتخابات چه تصمیمی خواهند گرفت؟

جواب تا حدودی ساده است و از دو تاکتیک کلیشه ای استفاده می کنند. در مرحله اول سعی می کنند تعدادی از کاندیداها را مجاب کنند که از صحنه انتخابات خارج شوند و در مرحله بعد (و با رصد چیدمان نیروهای سیاسی و اجتماعی غیر ترکمن) سعی می کنند همه افراد حاضر برای پیروزی فرد ترکمن، به نفع یکی از کاندیداها کناره گیری کنند و همه از آن فرد حمایت نمایند.

چنانچه در اردوگاه ترکمن ها اجماع صورت گیرد، که نشانه های آن دیده می شود و موفق شوند کاندیدای خود را راهی مجلس کنند، پیروز انتخابات مجلس معرفی می شوند و طرف غیر ترکمن ها بازنده انتخابات.

ولی این چرخه و روند، بازی دوسر باخت است و هر دو طرف یعنی هم ترکمن و هم غیر تر کمن بازنده بازی هستند و شهروندان گنبدی باز هم چهار سال آینده را به دعواهای مختلف سپری خواهند کرد. چرا که انتخاباتی برگزار شده که کسی به شایستگی، توانمندی، شجاعت و آزادگی نامزد مجلس توجه نکرده و فقط بر اساس اینکه حریف مقابل پیروز نشود (و هم چنین تعلقات قومیتی) رای داده است. در صورتی که اگر اجماعی شکل نگیرد و هر یک از کاندیداها خود را در معرض افکار عمومی قرار دهند، می توان باور کرد که مردم اصلح ترین فرد را انتخاب نمودند.

 

✍️ شکور زیرک/ روزنامه نگار — کارشناس ارشد علوم سیاسی

انتشار دهنده : shirzad
دسته بندی اصلی :
تاریخ و زمان خبر

۲۱:۳۹

۲۵ بهمن ۱۳۹۸

کد خبر :

69746

چاپ
تلگرام
اینستاگرام
گوگل پلاس
فیسبوک
توئیتر
فونت بزرگ
فونت کوچک