آب یا سرابتورکمن نیوز:  چندی است که با شدت یافتن خشکسالی و نیاز به آب شیرین در جای جای کشور، بحث استفاده از آب شیرین‌کن‌های صنعتی و در مواردی انتقال آب بالا گرفته است. در این مطلب به بررسی مورد اول، یعنی واحدهای صنعتی آب شیرین‌کن خواهم پرداخت. این پروژه‌ها بسیار جذاب و البته حلال مشکلات ابتدایی جامعه هستند و در کوتاه مدت دو اصل از توسعه پایدار یعنی جامعه و اقتصاد را رفع نیاز می‌کنند. اما آنچه، حتی در کوتاه مدت، تحت تاثیر قرار می‌گیرد اصل سوم یعنی محیط زیست است.

البته همانطور که در ادامه نشان داده‌ام لاجرم در بلند مدت دو اصل دیگر توسعه پایدار نیز به زیر سوال می‌روند.

در کوتاه مدت، مشکل اول کشیده‌شدن گونه‌های جانوری و گیاهی که شامل جمعیت‌های میکروسکوپی و جلبکی که حلقه اصلی و تولید کننده (primary producers) در زیستگاه آبی به شمار می‌روند به درون سیستم است. اما پسماند تولید شده داستانی متفاوت و وسیع‌تر دارد.

با افزایش میزانشوری، دما و مواد شیمیایی مانند کلر و مس (reuters.com) آب این پسماند تبدیل به ماده‌ای به شدت خطرناک می‌شود.  اکوسیستم حساس و پیچیده اقیانوس‌ها و صخره‌های مرجانی که در حال حاضر نیز تحت فشار شدید تغییرات اقلیمی هستند، پرتنش‌تر نیز می‌شوند.

و اما در بلند مدت، شاهد تغییراتی خواهیم بود که ابعادی بسیار وسیعتر دارد و دامن‌گیر سواحل، جنگلهای حرا و… خواهد شد و قطعا نیازمند ارزیابی زیست محیطی و چه بسا اقتصادی و اجتماعی خواهند بود.

یک مورد که باید به خصوص در خلیج‌فارس به آن توجه داشت، وابستگی شدید بلند مدت جوامع حاشیه دریا به ماهیگیری و توریسم دریایی است.

همچنین میزان آلودگی هوای تولیدی این واحدها را نباید فراموش کرد.  از این رو در بلندمدت نه تنها محیط زیست که عملا اقتصاد و جامعه نیز دچار مشکلاتی چون رکود، فقر، نابرابری و … می‌شود.

همانطور که در کتاب “از خوب به عالی” نوشته جیم کالینز بیان شده، مسئله استفاده کردن یا نکردن از تکنولوژی نیست، بلکه مسئله نحوه و زمینه استفاده از آن است.

“فن آوری، شتاب دهنده آهنگ حرکت، نه ایجاد کننده آن” (خوب به عالی ص ۱۲۴). اما هدف این مطلب نفی نیاز اولیه بشر به آب نیست، بلکه هدف روشن کردن ابعاد یک پروژه این‌ چنینی است که ما عملا در ایران تجربه‌های بی‌شماری از این دست را داشته‌ایم.

نفتی که قرار بود جنوب را آباد کند حالا همه نوع مشکلی از ریزگرد تا آلودگی هوا را به دنبال داشته، برداشت چوبی که قرار بود نوار شمالی کشور را مملو از ثروت کند، آن را تبدیل به محل وقوع سیلاب کرده و فلات مرکزی که قرار بود قلب صنعت کشور شود حالا با چند کارخانه ورشکسته فقط رودخانه‌ها و تالاب‌های خشک برایش باقیمانده است.

خلاصه کلام، هر عملی عکس‌العملی دارد و این مطلب صرفا نشانگر نیاز به دقت، تحقیق و همه جانبه‌نگری برای دستیابی به توسعه پایدار و درخور است.

 

✍️سید محمد حسین حسینی بهشتی

انتشار دهنده : Medeniyet
دسته بندی اصلی :
تاریخ و زمان خبر

۲۲:۴۰

۱۱ آبان ۱۳۹۸

کد خبر :

64293

چاپ
تلگرام
اینستاگرام
گوگل پلاس
فیسبوک
توئیتر
فونت بزرگ
فونت کوچک